Personal

REIZEN MET EEN BEPERKING

IMG_3068

Op reis/vakantie gaan is voor velen enorm leuk, een stukje ontspanning of misschien wel een droom die uitkomt. Voor mij is het echter een nachtmerrie! Ik heb angst voor het onbekende, voor het buitenland. Want daar is alles anders. Ze spreken niet dezelfde taal, alles ziet er anders uit en er ze hebben daar andere gewoontes. Wat voor andere één groot avontuur is, is voor mij puur overleven. Mezelf in bedwang houden en hopen dat ik niet in paniek raak. Hoe ik dat doe? Dat lees je hier;

VLIEGANGST

Laten we even beginnen bij het begin beginnen. Vroeger ging ik vaak met mijn ouders op vakantie. Turkije, Griekenland, Spanje. Gewoon met het vliegtuig. Niet dat dit nou mijn favoriete vervoersmiddel was. Want ik snapte nooit, nu nog steeds niet trouwens, hoe dat grote zware ding zomaar in de lucht kon blijven hangen. Maar ik stapte altijd zonder al te veel angst toch gewoon het vliegtuig in. Tot er op een geven momenten allerlei aanslagen werden gepleegd en ik me bewust werd van de ongelukken die er gebeurden, van alle narigheid in de wereld. Vliegen vond ik toen echt wel een beetje eng worden.

Door een auto ongeluk dat ik zelf had veroorzaakt kwam ik in het ziekenhuis te liggen. Ik werd afgevoerd in een ambulance en vanaf dat moment ontwikkelde ik naast mijn angst voor vliegen ook nog eens claustrofobie. Helemaal ingepakt op zo’n plank werd ik in de ambulance gehesen. Ik mocht niks meer bewegen en zelfs niet eens met mijn ogen rollen volgens de ambulancebroeder. Daar lag ik dan, vast, ingepakt, ik kon geen kant op en ze wisten niet wat er met mij aan de hand was. Ze gingen van het ergste uit; inwendige bloedingen, verschoven nekwervels. Een heel trauma team stond voor mij klaar. Wat ook niet zo gek was want ik was tenslotte met 80 km per uur op een stilstaande auto geknald zonder te remmen. Gelukkig is dat helemaal goed afgelopen en had ik op wat schrammen en zwaar gekneusde ribben na helemaal niks. Maar vliegangst en claustrofobie zijn geen goede combinatie. Daar kwam ik achter toen ik een jaar na mijn ongeluk weer het vliegtuig instapte.

DE GRENS OVERGAAN

Dan maar met de auto op vakantie. Want vliegen was geen optie meer. Mijn vorige vliegreis was zo vreselijk! Een goede vriendin van mij heeft twee uur lang met een lijkwit vriendinnetje op Schiphol gezeten. Twee uur lang voordat we gingen boarden heb ik niks gezegd en alleen maar gehuild. Zo erg vond ik het om weer het vliegtuig in te stappen. Eenmaal in het vliegtuig huilde ik bij elke klein beetje turbulentie en was ik constant bang om neer te storten. Eenmaal aangekomen op onze vakantie bestemming begon ik alweer met aftellen totdat ik weer dat vreselijke ding in moest. Op vakantie gaan was zo gewoon niet leuk meer. Ik kon er niet meer van genieten en besloot vanaf toen het dichterbij huis te zoeken. En gewoon lekker met de auto op vakantie te gaan.

And so we did. De zomer van 2012. Italië stond op de planning. Heerlijk 14 dagen lang ontspannen. Wat van het prachtige land zien en vooral heel veel lekker eten. Helaas ging het in Italië helemaal mis. Op een markt in de brandende zon kreeg ik een mega paniekaanval. Overal mensen, het was snikheet en ik kon geen kant op. Dan ineens word je je bewust van het feit dat je op een onbekende plek bent. Dat de mensen om je heen niet dezelfde taal spreken en dat het daar veel warmer is dan in Nederland. Ik koppelde op dat moment mijn angst aan in het buitenland zijn. De grens overgaan, ook al was het maar Duitsland, werd ineens heel eng.

IMG_3115

CONDITIONERING

Zoals ik al eens in mijn vorig artikel over paniekaanvallen overwinnen uitlegde heeft angst alles met conditionering te maken. Hoe vaker je ergens in paniek raakt, hoe sneller deze plek een trigger wordt om een paniekaanval te krijgen. Je koppelt onbewust je angst aan een plek, gebeurtenis of persoon. Angst is een raar iets en het gaat op één of andere manier tussen je oren zitten. Want uiteindelijk praat je het jezelf aan. Hoe moeilijk dat ook te geloven is, het is echt zo.

Doordat ik dit heb geleerd van Geert Verschaeve ben ik mezelf andere dingen gaan ‘aanpraten’. Een tijdje geleden won ik een reis naar Parijs, zoals jullie misschien wel eens hebben gezien hier op Single and the City. Zelf op vakantie gaan vermeed ik echt. Want waarom zou ik iets gaan doen wat ik eng vond? Maar toen ik deze reis won kon ik dat natuurlijk niet aan mijn neus voorbij laten gaan. Ik verzamelde al mijn moed bij elkaar en bedacht voor mezelf een mantra; “Parijs is gewoon hetzelfde als Amsterdam.” Want in Amsterdam voel ik me altijd kiplekker en heb ik nooit ergens last van. “In Parijs kan ik ook gewoon ademen” vertelde ik tegen mezelf. Want wat was Parijs nou zoveel anders dan Amsterdam? Niks toch? Het is een grote wereldstad vol toeristen, ja er staan andere gebouwen en ja ze spreken een andere taal. Maar ik installeerde gewoon Google Translate op mijn telefoon? en dan moest het wel goed komen!

OEFENEN

Aangezien Parijs nog best een grote stap was ging ik eerst met mijn vader naar Brussel om te oefenen. Om mezelf opnieuw te conditioneren vooral. België vind ik minder eng omdat ze daar Vlaams spreken. Nu is Brussel natuurlijk wel het Frans sprekende gedeelte van Beglië, dus dat was dan wel weer een uitdaging. Maar vooral een goede oefening! Hoewel ik in Brussel wel in paniek ben geraakt, ben ik wel gebleven. Ik had natuurlijk de keuze om naar huis te gaan. Maar als ik dat zou doen dan zou ik nooit meer naar het buitenland gaan. Ik bleef, ik zorgde ervoor dat ik een nachtje goed sliep en de volgende dag stond ik weer sterk in mijn schoenen. Ik heb namelijk ook geleerd dat zodra je energielevel laag is, je angst sneller grip op je krijgt. Goed slapen en gezond eten als je spannende dingen gaat doen is dus erg belangrijk. Brussel was verder geweldig en ik heb ontzettend genoten. En ik was vooral klaar voor Parijs. Wat in tegenstelling tot Brussel vlekkeloos verliep.

REIZEN MET EEN BEPERING

Al hoewel ik mezelf steeds beter aan het conditioneren ben, zal op vakantie gaan voorlopig nog even eng blijven. Zo durf ik bijvoorbeeld in het buitenland niet met openbaar vervoer te reizen. Dat durf ik namelijk hier in Nederland niet eens, laat staan in een vreemd land. Ook drukke toeristische attracties zijn voor mij lastig. Lang in een drukke rij staan of met veel mensen in een lift stappen zijn dingen die ik nog graag vermijd. Al hoewel ik deze laatste angst weer overwonnen heb in Berlijn. Toen ben ik met vriendlief de televisietoren van 368 meter op geweest. In een speed lift met het maximaal aantal toeristen dat erin kon gingen we naar boven. Gelukkig duurde deze enge situatie voor mij maar 40 sec. Maar ik wil er niet over nadenken wat er was gebeurd als die lift vast had komen te zitten.

Daarnaast vind ik eten in het buitenland ook een beetje eng. Negen van de tien keer weet je niet precies wat je besteld of wat nou precies de ingrediënten zijn. Dus dan speel ik vaak op safe. Wat ik soms jammer vind want ik zou graag dingen willen proeven die ik niet ken. Maar toch durf ik dat dan niet. In de angst dat ik er misschien allergisch voor ben of er ziek van word. Maar gelukkig zijn dit allemaal dingen waar je rekening meer kan houden op vakantie. En ondanks mijn beperkingen kan ik dan toch nog genieten van een leuk reisje.

Heb jij dingen die jij eng vindt als je in het buitenland bent?

Liefs ♥, Thessa

Wil je altijd op de hoogte blijven van de nieuwste posts van Love and Lifestyle Blog en wat er zoal in mijn leven gebeurt? Volg me dan via BloglovinFacebookTwitter en/of Instagram.

Previous Post Next Post

14 Comments

  • Reply Yvonne 17 september 2015 at 07:28

    He Thessa,
    Ergens is het heel herkenbaar voor mij. Ik heb hier ook “last” van. Dat doemdenken voordat ik op vakantie ga. Wat als.. de ergste dingen komen in mijn hoofd op. De eerste vakantiedag vind ik vreselijk dan denk ik waarom doe ik dit? Gelukkig is dat alleen de eerste dag en daarna kan ik er van genieten.
    Ik vind het dapper en stoer dat je toch gewoon de uitdaging aangaat, ook al is het met kleine stappen. X

    • Reply Thessa 20 september 2015 at 13:40

      Gelukkig ben ik dus niet de enige die dit heeft! En uiteindelijk komen we er wel, als we maar blijven gaan en het maar blijven proberen. Dan wordt de angst elke keer ietsjes minder erg. Dank je wel voor je lieve reactie Yvon! X

  • Reply Marloes 17 september 2015 at 08:09

    Best wel balls dat je dit deelt Thessa! Toen ik 4,5 jaar terug alleen naar Sydney vloog voor een half jaar stage werd ik echt kotsmisselijk in het vliegtuig. Deels van het eten maar waarschijnlijk ook omdat ik het super spannend vond. Ik raakte ook nog mijn paspoort kwijt tijdens de overstap in Hong Kong. Ik moest een roltrap de verkeerde kant af sprinten naar beneden om hem te halen want gelukkig herkende iemand me en zei dat het nog bij de douane lag. Kak! Eenmaal in Sydney herinnerde ik mezelf er steeds maar aan dat ik het toch maar mooi alleen heb gered. Best wel stoer vond ik dat. Gelukkig ging de terugreis stukken beter.

    • Reply Thessa 20 september 2015 at 13:42

      Hi Marloes, ik ben ooit begonnen met bloggen door juist dingen te delen en taboes te doorbreken. Ik geloof erin dat als we meer zouden delen met elkaar en opener zijn dat alles veel minder gek is. En dat de angst voor de angst uiteindelijk verdwijnt. Want mensen met angst zijn altijd bang wat andere mensen er van vinden. Maar ik ben zeker blij dat het gewaardeerd word! :) En mega balls dat jij alleen naar Sydney bent gegaan. Holy S.! Dikke tumbs up voor jou meis.

  • Reply Kelly 17 september 2015 at 09:35

    Toen je van de week postte dat je vriend zo reislustig is had ik al zo’n idee dat je er binnenkort iets over zou schrijven. Ik vind het superknap dat je met kleine stapjes toch je angst probeert te overwinnen. Doorzetter!! IK hoop echt dat je ooit het plezier ervan in gaat zien, reizen heeft mij (op mijn kind na) de mooiste herinneringen van mijn leven gebracht. Zeker Thailand, daar heb ik mijn hart verpand <3

    • Reply Thessa 20 september 2015 at 13:44

      Echt? Wat grappig! Toevallig stonden die twee dingen wel los van elkaar maar ik vond het nu wel een mooie opvolging op elkaar. Maar idd, reizen is het enige wat je rijker maakt in het leven en daarom wil ik dat ook zeker veel gaan doen met Roeland. We gaan er gewoon voor, zolang ik hem bij me heb voel ik me veilig. Dat scheelt ook al een hele hoop. <3

  • Reply Fabi 18 september 2015 at 18:42

    Zo herkenbaar dit, Naar mijn vriend benoem ik dit altijd als ‘I don’t like change!”, als ik in een situatie kom waar ik het niet zo goed meer trek. Gelukkig voor mij is hij psycholoog en trekt hij mij er wel altijd wel door heen.
    Wij gaan in December naar Afrika toe.. en ik weet niet welke kant er groter is, de voorpret of het gepieker haha

    • Reply Thessa 20 september 2015 at 13:46

      Jeetje wat fijn dat je vriend psycholoog is, dat scheelt echt een hoop in het begrip. Super spannend dat jullie naar Afrika gaan zeg!! En echt mega knap dat je de uitdaging aan wilt gaan. Samen komen jullie er wel meis, hij trekt je er doorheen. En denk maar zo, in Afrika kan je ook gewoon ademen. Het is net zoals Amsterdam ;)

  • Reply Lifetimes 18 september 2015 at 18:53

    Wat stoer dat je hier zo eerlijk over bent. Het zal vast niet makkelijk zijn! Ik hoop dat het je steeds beter gaat lukken om te genieten in het buitenland. Dat heb je verdient! Xx

    • Reply Thessa 20 september 2015 at 13:47

      Dat is ook vooral mijn doel van bloggen, eerlijk en open zijn. Taboes doorbreken en dingen bespreekbaar maken. Super bedankt voor je lieve berichtje!! <3

  • Reply Miriam 21 september 2015 at 20:35

    Mooi en eerlijk omschreven. Ik heb daar zelf niet zo veel ‘last’ van, maar ik vind pinnen in het buitenland altijd wel een hele belevenis (lekker suf ook haha)

    • Reply Thessa 22 september 2015 at 13:49

      Dat is het ook! Je weet maar nooit of het goed gaat. :)

  • Reply marjolein 1 oktober 2015 at 14:56

    Het is een beetje misplaatst om op een artikel over angst te reageren met “leuke blog”, maar ik kom hier voor het eerst en wilde in elk geval even laten weten dat ik vind dat je goed schrijft! ;-)

    • Reply Thessa 9 oktober 2015 at 21:44

      Dank je wel Marjolein :)

    Leave a Reply