Love Stories

LOVE STORY #2 | EEN AVONDJE STAPPEN

Crowd Of People At Night In Front Of Eiffel Tower

Het liefdesverhaal van; Daisy & Jochem Schot.

Zoals zoveel van mijn verhalen begon ook deze tijdens een avondje stappen met mijn beste vriendin Anne. Beide single en we hadden de tijd van ons leven. Elk weekend waren we wel in één van onze favo kroegjes in Goes te vinden en als het echt uit de hand liep volgende daarop nog wat uitspattingen op de dansvloer van één van de discotheken. Het laatste was ook dit keer het geval. Maar van al dat dansen krijg je trek en we hadden dus zin in een frietje.

Gezien het al bijna 3 uur was en alle snackbars rond die tijd hun deuren sluiten, was het rennen geblazen. Op onze hakken over de Grote Markt naar de ene snackbar. Dicht. Toen we terug de markt over sjeesde richting een andere optie, werd er uit het raam geroepen door een jongen die we niet kenden. Of we wat wilden komen drinken. “Nee, we willen eten!” riepen we terug en vervolgde onze gang richting de pizzaria. Helaas ook hier een dichte deur.

We sjokten maar terug richting onze fietsen, om dan thuis nog maar wat kastjes te plunderen. Je snapt, onze trek moest worden gestild! Wederom riep die jongen uit het raam of we wat kwamen drinken. Anne en ik hadden weer eens aan één blik genoeg; we waren wel benieuwd hoe dat appartement boven die chique winkel eruit zag. “Oké!” en dus werden we richting de ingang gedirigeerd. Binnengekomen in het prachtige appartement stuitten we op 4 mannen waarmee we in gesprek gingen. Ik had een oersaai gesprek met iemand die midden in een scheiding zat en probeerde zo hard mogelijk eruit te komen. Anne had een discussie met de anderen. Op een gegeven moment wist ik uit het gesprek te raken en me bij de rest te voegen.

Geen idee meer hoe het ter sprake kwam, maar Jochem vertelde over hoe hij zijn huis aan het verbouwen was. Omdat ik dat wel een interessant onderwerp vond, vroeg ik natuurlijk waar hij woonde. “Hier in de stad, maar dat ken je toch niet,” zei hij. “Zeg nou gewoon de straat,” drong ik aan. Wat bleek? Ik had in zijn straat gewoond! “Welk nummer woon je dan?” vroeg ik. “Op 4. Hoezo?” Met grote ogen keek ik hem aan. “Dan heb ik gewoon naast je gewoond! Ik woonde op 2A!”

Toen was de toon natuurlijk gezet en kletsten we honderduit. Uiteraard kreeg ik een uitnodiging om zijn huis te bekijken. Dat deed ik en er bleek letterlijk een wandje tussen ons in te hebben gezeten. Ik wist wel dat ik een buurman had die aan het verbouwen was, maar wist ik veel wie dat was. Immers, ik had daar slechts 2,5 maand gewoond. Na een rondleiding door de woning dronken we nog iets op de bank. “Ik moet je nog wat laten zien boven,” zei hij en ik liep achter hem aan. Eenmaal boven zoende hij me. Toen ik richting huis ging, wisselden nummers we uit (ik wist zowaar zijn naam nog en dat terwijl ik super slecht ben in namen onthouden, maar hij keek me wel héél vragend aan nadat ik mijn nummer had opgenoemd…) en hielden contact.

Aan dat contact kwam geen eind. Hij belde me bijna dagelijks op. “Hoe is het? Hoe was je dag? Wat ga je eten? Eet je alleen? Zullen we samen eten?”. Binnen de kortste keren aten we meerdere keren per week samen. Ik vond hem nog niet direct boyfriend material maar naar mate de tijd verstreek begon ik hem wel echt leuk te vinden. Maar ik merkte ook aan hem dat hij nog niet toe was aan iets vasts. Hij kwam namelijk net uit een relatie. Toch kon ik tussen de regels door wel lezen dat hij me ook leuk vond, anders zou hij me niet elke dag bellen en de hele dag berichtjes sturen. Ik liet het dus maar gewoon zijn gang gaan.

Ruim 2 maanden later had ik griep en lag doodziek op bed. Op zaterdagnacht had hij mijn voicemail ingesproken – super lief, hij was duidelijk dronken. Ook had hij me een berichtje gestuurd dat hij naar huis zou gaan en dat ik wel zou slapen. Maar toevallig was ik toch net wakker, dus dat stuurde ik terug. Meteen daarop belde hij me, dat hij wel langs wilde komen. “Ik kan alleen maar liggen hoor, ben zo beroerd,” zei ik. “Geeft niet, ik zal wel voor je zorgen,” zei hij. Dus ik liet hem mijn appartement binnen, ging op bed liggen en toen begon het. “Geef nou maar toe dat je me leuk vindt,” zei hij. “Nee, jij moet het toegeven,” antwoordde ik. “Nee, jij!” zei hij. Dit ging nog wel even zo door tot hij uiteindelijk toegaf: “Oké, ik vind je leuk…”. “Ik jou ook. En dat wist ik al lang en dat jij mij leuk vind ook,” antwoordde ik. En dat was dat.

IMG-20151010-WA0028

Op de foto; Daisy & Jochem op hun bruiloft.

Omdat ik op den duur alleen nog maar thuis kwam op mijn kat eten te geven en schone kleren te halen ben ik al na een half jaar bij hem in huis getrokken. Nog geen jaar later vroeg hij me ten huwelijk op de boot in Cyprus. 16 maanden later zeiden we “ja” tegen elkaar en onlangs hebben we zijn huis verkocht en samen iets gekocht. Toch zal dat oude huis, zijn projectje, altijd de aanleiding blijven waarom wij ooit samen zijn gekomen.

A love story by Daisy van Homeofdaisies.nl

 

Ben jij ook een blogger (of kan je gewoon heel leuk schrijven)? Heb je een relatie? En zou je het leuk vinden om jullie Love Story te delen? Love and Lifestyle Blog is namelijk opzoek naar nog meer liefdesverhalen! Je mag je verhaal geheel anoniem of met naamsvermelding insturen naar loveandlifestyleblog@hotmail.com.

Previous Post Next Post

No Comments

Leave a Reply